ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΝΕΚΡΑ

            

Κι αν τ’ αστέρια κρατούσα αγκαλιά

να σε βρω, τώρα πια ειν’ αργά
στου θανάτου του δρόμους γυρνώ
στους νεκρούς παραμύθια να πω..

Με στοιχειώνουν τα λάθη του χθες
πάθη άρρωστα, φυγές,, εμμονές
κι ένα δάκρυ στον ώμο κυλά
να σε βρω τώρα πια είναι αργά..

Δεν υπάρχει σκοτάδι στο φως
μα ένας άγγελος πέφτει νεκρός
και ξεσπάει βροχή στην καρδιά
στον παράδεισο φώτα υγρά..

Με τ’ αστέρια μιλούσα θαρρώ
κάπου- κάποτε, κάποιον καιρό
στο ενδιάμεσο έχω χαθεί
ζω ή πέθανα, ποιος θα μου πει;
Αnna P… 3

ΤΟ ΩΡΑΙΟΤΕΡΟ ΜΟΥ ΠΟΙΗΜΑ

Το ωραιότερο μου ποίημα είσαι εσύ

πίσω σου η θάλασσα, ο ουρανός πιο πάνω.

Ένα σου άγγιγμα κι αξίζει η ζωή, μα

μέσα στα χέρια σου εγώ θέλω να πεθάνω.

Το ωραιότερο μου ποίημα είσαι εσύ

τις νύχτες του έρωτα εσύ γίνεσαι φεγγάρι.

Δεν ψάχνω τη χαμένη λογική

μ’ αρέσει που ‘μαστε το πιο τρελό ζευγάρι.

Το ωραιότερο μου ποίημα είσαι εσύ

νεράιδες-ξωτικά το ‘χουν σιμώσει 

και φτάνει μια αγκαλιά κι ένα φιλί

ο έρωτας, τον έρωτα να νιώσει.

Το ωραιότερο μου ποίημα είσαι εσύ

σαν γεύεσαι το πάθος του φιλιού μου

ότι κι αν γίνει, πάντα νάσαι εκεί

να λάμπεις σαν τον ήλιο τ’ ουρανού μου.

Το ωραιότερο μου ποίημα είσαι εσύ

τις μέρες μου μ’ ελπίδα ζωγραφίζεις 

τυφλά σ’ ακολουθώ όπου κι αν βγει

τον θάνατο απ’ τα μάτια μου σκορπίζεις.

Το ωραιότερο μου ποίημα είσαι εσύ

στους χάρτες του κορμιού σου ταξιδεύω

τις πιο όμορφες θωρώ Ανατολές

στις φλέβες των χειλιών σου γαληνεύω.

Το ωραιότερο μου ποίημα είσαι εσύ

στα μάτια σου τον κόσμο μου αντικρίζω

μα πόσο σ’ αγαπώ δεν σου ‘χω πει

ότι έχω κι ότι είμαι στο χαρίζω!.

Anna P... 

Πόσο γνώριμη της μοναξιάς η έρημος.
Κι η απελπισία του νου, στο βυθό του εγωισμού, 
γυμνή από όνειρα να πλέει..
Να χάνεται… Να φεύγει..
Εκείνη την νύχτα,
που το ποτάμι αργά στα πόδια μας κυλούσε
και τα αστέρια, ψιθυριστά μας μιλούσαν..
Δεν σου είπα,
εκείνα που πάντα, πιο βαθιά με πονούσαν..
Θυμάμαι μονάχα πως σε κοιτούσα..
Κι η κόλαση που τώρα αντικρίζω, τότε
του έρωτα έμοιαζε ναναι ο παράδεισος.
Γιατί σ’ αγαπούσα..
Σ’ αγαπούσα τόσο πολύ.
Κι έτσι μέσα μου έμαθε η άβυσσος να ανθίζει.
Κι ας μην γυρίζει ο χρόνος..
Κι ας μην γυρίζουμε εμείς..
Εκεί που οι ψυχές μας έχουνε μείνει,
πάντα παράδεισος, θαναι..
Για να θυμούνται τα σώματα και οι καρδιές να πονάνε..
Anna P… 

ΕΣΥ

Μην πιστεύεις,

όσα

βλέπεις και ακούς.

Ξέρεις

Και οι δαίμονες 

με αγγέλους μοιάζουν.
Μάθε,

πίσω απ’ τις λέξεις

να διαβάζεις.

Πίσω από βλέμματα

ουρανό να κοιτάς.

Κι ύστερα

αφουγκράσου τη σιωπή

γυμνή, 

τον άνεμο πως καίει.

Με της ψυχής 

τα μάτια δες. 

Τα μυστικά 

της βροχής, τι φωτιές 

Να διαβάσεις 

τόλμησε

των αστεριών το ποίημα.

Γιατί.. 

θα 'ρθει η στιγμή

που το όνειρο για πάντα

μακριά θα χαθεί.

Και τότε,, 

Δεν θα γνωρίζεις 

Κι ούτε θα υπάρχει 

Κανένας
Κοντά να σου πει 

Αν είσαι..

Ζωντανή η Νεκρή.
         Anna P... 

ΤΗΣ ΘΛΙΨΗΣ

Νύχτωσε
Τρεμοπαίζουν της πολιτείας τα φώτα

Κάποιοι

Τις νύχτες ονειρεύονται ακόμα
καράβια που φεύγουν και χάνονται
σε βαθυγάλαζους ωκεανούς

Δυο δάκρυα κύλησαν στο βυθό τη σιωπής
Τόσες θύμησες, τόσα ταξίδια στο χρόνο

Το τραγούδι του ανέμου
ξένο, απόμακρο και αλλόκοτο φαντάζει

Σαν το αποψινό φεγγάρι
σαν την αποψινή σιωπή

Κάθισα να μετρήσω τ’ άστρα
Και οι αγάπες πέρασαν

Ω θεέ μου!
Πόσο τα μάτια μου με γέλασαν
Ως που να ξυπνήσω… Ως που να γελάσω

Γέρασα!..
Άnna P… 

Ακούστηκε η πόρτα της εισόδου
κι ύστερα βήματα, αργά, αλλά σταθερά
σαν να οδηγούσαν στο ασανσέρ μια θλίψη..
Για μια στιγμή μονάχα,
άναψε το φως του διαδρόμου..
Κι ύστερα πάλι έσβησε..
Το απόλυτο σκοτάδι..
Κάθε βράδυ, την ίδια ώρα
που τα πνεύματα επιστρέφουν στο σπίτι..
Εμείς χανόμαστε,
Σε έναν άλλο κόσμο..
Σε μιαν άλλη διάσταση..
Σε ένα άλλο παρόν..
Μην τυχόν και συναντηθούμε
και τυχαία ανακαλύψουμε..
Πως εδώ και χρόνια..
Κι εμείς νεκροί είμαστε..
Μια οφθαλμαπάτη ο κόσμος που μέσα του ζούμε..
Άραγε οι άγγελοι, θαρρείς ακόμη πώς μας ακούνε;
Γιατί τις νύχτες δαίμονες μονάχα συναντώ..
Δάκρυα πορφυρά, σύννεφα στο χρώμα του έβενου..
Κι ύστερα πάλι βροχή..
Της σιωπής μου τα όνειρα μουσκεύουν..
Εκείνα που χάθηκαν..
Και ποτέ πια… σιμά μου δεν θα επιστρέψουν..
Δεν με νοιάζει, ας μην με πιστέψουν..
Δεν ζω..
Μονάχα βρίσκομαι, εκεί που σαν τώρα πετώ..
Τον εφιάλτη μου βλέπω γυμνό..
Κι ακολουθώ...Ακολουθώ..
Εκείνο στη γη.. που ποτέ δεν θα βρω!..
Anna P… 

ΝΥΧΤΑ ΑΣΕΛΗΝΗ

Νύχτωσε μα δεν φάνηκε απόψε η σελήνη,
άνοιξα το παράθυρο, αστέρια όμως δεν είδα,
με τάφο μοιάζει ανοιχτό της μοναξιάς η κλίνη
κι εγώ με μελλοθάνατο δίχως καμιάν ελπίδα.

Διαβολεμένε έρωτα με τη ματιά του τρόμου,
κάποτε στον παράδεισο, γυμνή μ’ είχες κρατήσει
ένα λουλούδι άνθισε στη μέση τ’ άδειου δρόμου,
μα ‘γω θωρώ την άβυσσο που ‘χει η σιωπή αφήσει.

Του φθινοπώρου το φιλί αισθάνομαι στο στόμα,
έπαψα να ονειρεύομαι πως βρίσκομαι κοντά του
τα δειλινά αιμορραγεί έρμη καρδιά στο χώμα,

βλέπω σκηνές ενός τρελού-εφιαλτικού θανάτου.
Δαίμονες μου ξεσκίζουνε το σώμα ως την ψυχή
Ω! η μελωδία των νεκρών στ’ αυτιά μου πως ηχεί.
       Anna P…