Πόσο γνώριμη της μοναξιάς η έρημος.
Κι η απελπισία του νου, στο βυθό του εγωισμού, 
γυμνή από όνειρα να πλέει..
Να χάνεται… Να φεύγει..
Εκείνη την νύχτα,
που το ποτάμι αργά στα πόδια μας κυλούσε
και τα αστέρια, ψιθυριστά μας μιλούσαν..
Δεν σου είπα,
εκείνα που πάντα, πιο βαθιά με πονούσαν..
Θυμάμαι μονάχα πως σε κοιτούσα..
Κι η κόλαση που τώρα αντικρίζω, τότε
του έρωτα έμοιαζε ναναι ο παράδεισος.
Γιατί σ’ αγαπούσα..
Σ’ αγαπούσα τόσο πολύ.
Κι έτσι μέσα μου έμαθε η άβυσσος να ανθίζει.
Κι ας μην γυρίζει ο χρόνος..
Κι ας μην γυρίζουμε εμείς..
Εκεί που οι ψυχές μας έχουνε μείνει,
πάντα παράδεισος, θαναι..
Για να θυμούνται τα σώματα και οι καρδιές να πονάνε..
Anna P… 

ΕΣΥ

Μην πιστεύεις,

όσα

βλέπεις και ακούς.

Ξέρεις

Και οι δαίμονες 

με αγγέλους μοιάζουν.
Μάθε,

πίσω απ’ τις λέξεις

να διαβάζεις.

Πίσω από βλέμματα

ουρανό να κοιτάς.

Κι ύστερα

αφουγκράσου τη σιωπή

γυμνή, 

τον άνεμο πως καίει.

Με της ψυχής 

τα μάτια δες. 

Τα μυστικά 

της βροχής, τι φωτιές 

Να διαβάσεις 

τόλμησε

των αστεριών το ποίημα.

Γιατί.. 

θα 'ρθει η στιγμή

που το όνειρο για πάντα

μακριά θα χαθεί.

Και τότε,, 

Δεν θα γνωρίζεις 

Κι ούτε θα υπάρχει 

Κανένας
Κοντά να σου πει 

Αν είσαι..

Ζωντανή η Νεκρή.
         Anna P... 

ΤΗΣ ΘΛΙΨΗΣ

Νύχτωσε
Τρεμοπαίζουν της πολιτείας τα φώτα

Κάποιοι

Τις νύχτες ονειρεύονται ακόμα
καράβια που φεύγουν και χάνονται
σε βαθυγάλαζους ωκεανούς

Δυο δάκρυα κύλησαν στο βυθό τη σιωπής
Τόσες θύμησες, τόσα ταξίδια στο χρόνο

Το τραγούδι του ανέμου
ξένο, απόμακρο και αλλόκοτο φαντάζει

Σαν το αποψινό φεγγάρι
σαν την αποψινή σιωπή

Κάθισα να μετρήσω τ’ άστρα
Και οι αγάπες πέρασαν

Ω θεέ μου!
Πόσο τα μάτια μου με γέλασαν
Ως που να ξυπνήσω… Ως που να γελάσω

Γέρασα!..
Άnna P… 

Ακούστηκε η πόρτα της εισόδου
κι ύστερα βήματα, αργά, αλλά σταθερά
σαν να οδηγούσαν στο ασανσέρ μια θλίψη..
Για μια στιγμή μονάχα,
άναψε το φως του διαδρόμου..
Κι ύστερα πάλι έσβησε..
Το απόλυτο σκοτάδι..
Κάθε βράδυ, την ίδια ώρα
που τα πνεύματα επιστρέφουν στο σπίτι..
Εμείς χανόμαστε,
Σε έναν άλλο κόσμο..
Σε μιαν άλλη διάσταση..
Σε ένα άλλο παρόν..
Μην τυχόν και συναντηθούμε
και τυχαία ανακαλύψουμε..
Πως εδώ και χρόνια..
Κι εμείς νεκροί είμαστε..
Μια οφθαλμαπάτη ο κόσμος που μέσα του ζούμε..
Άραγε οι άγγελοι, θαρρείς ακόμη πώς μας ακούνε;
Γιατί τις νύχτες δαίμονες μονάχα συναντώ..
Δάκρυα πορφυρά, σύννεφα στο χρώμα του έβενου..
Κι ύστερα πάλι βροχή..
Της σιωπής μου τα όνειρα μουσκεύουν..
Εκείνα που χάθηκαν..
Και ποτέ πια… σιμά μου δεν θα επιστρέψουν..
Δεν με νοιάζει, ας μην με πιστέψουν..
Δεν ζω..
Μονάχα βρίσκομαι, εκεί που σαν τώρα πετώ..
Τον εφιάλτη μου βλέπω γυμνό..
Κι ακολουθώ...Ακολουθώ..
Εκείνο στη γη.. που ποτέ δεν θα βρω!..
Anna P… 

ΝΥΧΤΑ ΑΣΕΛΗΝΗ

Νύχτωσε μα δεν φάνηκε απόψε η σελήνη,
άνοιξα το παράθυρο, αστέρια όμως δεν είδα,
με τάφο μοιάζει ανοιχτό της μοναξιάς η κλίνη
κι εγώ με μελλοθάνατο δίχως καμιάν ελπίδα.

Διαβολεμένε έρωτα με τη ματιά του τρόμου,
κάποτε στον παράδεισο, γυμνή μ’ είχες κρατήσει
ένα λουλούδι άνθισε στη μέση τ’ άδειου δρόμου,
μα ‘γω θωρώ την άβυσσο που ‘χει η σιωπή αφήσει.

Του φθινοπώρου το φιλί αισθάνομαι στο στόμα,
έπαψα να ονειρεύομαι πως βρίσκομαι κοντά του
τα δειλινά αιμορραγεί έρμη καρδιά στο χώμα,

βλέπω σκηνές ενός τρελού-εφιαλτικού θανάτου.
Δαίμονες μου ξεσκίζουνε το σώμα ως την ψυχή
Ω! η μελωδία των νεκρών στ’ αυτιά μου πως ηχεί.
       Anna P… 

ΑΝΑΣΑΣ ΧΡΟΝΟΙ

Αιχμαλωτίσαμε τα όνειρα

στα υπόγεια της θλίψης.

Αλυσοδεμένοι πόθοι, σαστισμένα 

μας κοιτάζουν, 

όταν δάκρυα, αδιάφορα κυλάνε

στα νυχτερινά ταξίδια του μυαλού μας.

Ένας ερμαφρόδιτος χειμώνας 

πέρασε απ’ τα κρεβάτια μας, μοναξιά 

στα σεντόνια να χύσει.

Απόγνωση καθρεφτίζεται στα μάτια μας. 

Τα κορμιά μας ξερνάνε αγγίγματα.

Οι νύχτες μυρίζουν θειάφι.

Μια ετοιμοθάνατη άνοιξη αντικρίζουμε

στα λιβάδια του χρόνου.

Δεν έπρεπε να φυλακίσουμε τα όνειρα μας.

Δεν έπρεπε να τιμωρήσουμε «Εμάς».

Τα θέλω δεν πνίγονται.

Σωπαίνουν μόνο.. 

Για λίγο.. Για τόσο λίγο μονάχα.

Γι’ αυτό ακόμη μας στοιχειώνει το τότε.

Γι’ αυτό ακόμη δεν μπορούμε να ξεχάσουμε

το γαμημένο το χθες.

Η Αγάπη θάνατος γίνεται,

όταν ο έρωτας φυλλορροεί προσμονές.

Anna P… 

ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΙ ΕΝΑΝ ΚΑΙΡΟ

Τη Σταχτοπούτα αντάμωσα, μακριά απ’ το παλάτι
τσιγαριλίκια κάπνιζε μαζί με την Χιονάτη
Οι νάνοι εξαφανίστηκαν κι οι πρίγκιπες φευγάτοι
τα παραμύθια έκλεψαν ξυπόλυτοι βατράχοι.

Τα ξωτικά πλανέψανε και πήραν τις νεράιδες
και στο παλάτι κόκκινες, πέφτουνε οι νιφάδες.
Μόνο η κακιά βασίλισσα μοιάζει ευτυχισμένη
που την καρδιά του βασιλιά κρατά φυλακισμένη.

Ο άνεμος λυσσομανά και τα πουλιά γρυλίζουν
τα όνειρα που χάθηκαν, ποτέ τους δεν γυρίζουν.
Κι αν η Χιονάτη ένιωσε τον κόσμο να ‘χει χάσει
θα ‘χει ψυχή γαλήνια στης μοναξιάς τα δάση.

Κι η Σταχτοπούτα αν γυρνά, λιώμα και μεθυσμένη
θα βρει έναν παράδεισο που θα την περιμένει.
Οι πρίγκιπες αν χάθηκαν, ίσως φανούν οι Ιππότες
και νιώσουν μες τα χέρια τους, αγάπες νάναι πρώτες!
Anna P…